Aslan ile Kaplan

Bu haftasonu kendimizi kutlamalara verdik biz. Babamiz evde oldugu zaman bizim icin basli basina bir bayram oldugundan blog’umuzu guncellemeye pek vaktim olmadi kisacasi. Bir de Pazar gunu babaannemiz ve ortanca halamiz geldi Turkiye’den. Tam bir bayram, tam bir senlik havasina girdik sizin anlayacaginiz.

Cumartesi aksami harika bir havai fisek gosterisi seyrettik Long Island’da. Aslan ile Kaplan icin bir ilkti bu ve de coook keyif aldilar bu isten. Biz, “Korkarlar mi gurultuden acaba?” diye cekinirken, ikisi de agizlari acik hayranlikla seyrettiler gosteriyi.

Eren bey bir ilkini daha yasayip cimenlerle tanisti bu haftasonu. Biraz tedirgin, biraz urkek oldu tanismalari; tipki abisininki gibi.

Benim saclarimin nesi benziyo Nuri Alco’ya yaaa?!…

Farkindayim, cok ihmal ettim blogumuzu. Ama deli gibi yogunum, gece 2′lere kadar calisiyorum bu aralar (Cocuklar yattiktan sonra baslayabildigim icin). Bakalim neler olmus gectigimiz hafta…

Gecen Cumartesi postada bizi bir surpriz bekliyordu. Elif‘imin kendi elleriyle baskisini yaptigi bu cantayi butun gun Emir’in omzundan cikaramadik. “Oglum bir dur, bakayim neymis o” filan gibi uzerine gittikce kacti bizden cantasiyla. Neyse, en azindan guzel seyden anliyor aslan oglum benim.

Pazar gunu, anneler gunu icin Emre ailesiyle brunch programi yapmistik. Baharin guzelligine kaptirip disarida rezervasyon yaptirdigimiz ve de iceride de hic yer olmamasi yuzunden kakirdadik biraz soguktan. Yakisikli Emir’ler nihayet gunes gozluklerini 30 saniye de olsa tutmayi basardilar yuzlerinde ve biz de bu resimleri cekebildik. Bugune kadar ne sapka ne de gozluge tahammulumuz yoktu, demek ki buyuyorlar artik. Arkasindan da uzun bir yuruyus yaptik Uzumgoz‘lerin de katilimiyla. Birer kahve almak icin Starbucks’ta durakladigimiza ortaya iste boyle bir konvoy goruntusu cikti… Zaten o gun kaldirimlari da isgal ederek yok aldigimizdan epey kufur yemisizdir diye tahmin ediyorum.

Bu resim de, yine gecen hafta Ozlek’le yuruyuse gittigimiz West village’da gunesi gorunce ne yapacagini sasiran New York’lulardan birine ait. Teyzem en az 1 saat ayakta guneslendi boyle. Sizinle de paylasmadan edemedim.

Son resim de kucuk yakisiklimdan. Gecen haftadan beri cok farklilasti, birdenbire buyudu sanki. Bakislarina bile farkli bir anlam ve ifade yerlesti. Cikiyor yavas yavas bebeklikten, uzuleyim mi sevineyim mi bilmiyorum. Daha fazla koklamam, ayaklarini daha fazla isirmam lazim… Bana musaade, cok onemli bir isim var Eren beyle…

Benim kucuk kedim cok yaramaz birsey oldu. Abisinin zamaninda salonun kapilarina taktigimiz citleri yine meydana cikaracagiz gibi gozukuyor. Son bir haftadir acayip hizli emekliyor. Oraya buraya tutunup kalkma calismalari da basladi. Disleri zaten biliyorsunuz. Abisini hayran hayran izleyip, gik dese kahkahalarla guluyor.Beraber kuduracaklari zamanlar cok yakin, hissediyorum. Parkta beraber sallanmaya basladilar bile! Bu arada hakikaten de “baba” diyor, ustelik de babasini gorunce, bilincli olarak.

Ben erkenden hediyelerimi aldim bile…

Bugun bizler icin hazirladiklari show’larina davetliydik. Ogretmenlerine acidim valla, kadincagiz belli, ugrasmis, koreografi filan yapmis, haril haril sahne onunde cocuklari gaza getirmeye ugrasiyor, bizim afacanlarin kimi aglamakla mesgul, kimi anne babasina goz suzuyor. Katilim sifir… Emir bir ara elini kolunu salladi da hemen o bolumu sizlerle de paylasayim dedim.

Gosterinin sonunda birer de hediye paketi bekliyordu biz anneleri. Bir ay kadar once okul resimleri cektirmislerdi. Onlari bir de harika tebrik kartiyla beraber verdiler. Emir’in saclari uzundu o zaman. Bize cok guzel geliyordu ama simdi kisa sacli halinin cok daha guzel oldugunu goruyoruz. Olsun, bu da boyle bir hatira kalsin.

Butun aksamustunu tuylerim diken haline gecirdim. Bu hazzi, gururu, mutlulugu yasadikca anliyor insan boyle gunlerin onemini. Ve annesini daha iyi anliyor, daha cok ozluyor.

Anneler gununuz kutlu olsun.

Anneler gunun kutlu olsun annem…

Ben gecen haftadan beri dis haritasini guncellemekte gec kaldigim icin, dunku post’umdan sonra bir de baktim ki Eren’imin 2 disi daha cikmis! Oglum bu ne hiz, kovalayan mi var anlamadim ki. Bu arada hatirlatayim tekrar, abimiz ilk disini 10. ayi dolduktan sonra cikarmisti. Bu adam daha 9 aylik bile degil! (4 gun kaldi doldurmasina) Beni de bir dusunme aldi tabi “Bu dislerle ben nasil emzirmeye devam ederim!?” diye. Yandim ki ne yandim…

Insanlarin arama motorlarinda aradigi bazi kelimeler onlari taa bizim bloglarimiza ulastirabiliyor. Arasira gorduklerim beni oyle gulduruyor, oyle dehsete dusuruyor ki, sizlerle de paylasmaya karar verdim. Boylelikle bugunden itibaren yeni bir post dizisi basliyor!

Gecen Cuma itibariyla dis haritamiz soyle;

Artik haftasonlarimizi da cocuklara kaptirdik. Havalarin guzellesmesiyle beraber her kosebasinda bir festival, konser, aktivite duzenlenir oldu. Bu Cumartesi Tribeca Film festivalinin aileler icin duzenledigi panayirdaydik. Yedik, ictik, muzik dinledik, resimler yaptik. Gunun sonunda hepimizin pili bitmis ki erkenden yattik. Tabi biraz da ertesi gunu dusunerek…

Pazar gunu yine dustuk yollara. Bu sefer rotamiz Bronx Zoo idi. Cinco de Mayo bayrami kapsaminda etkinlikler duzenlemisler ve yine cocuklar icin oyuncak tanitim standlari, bedava yiyecekler hazirlamislardi. Emir 1 yas civarindayken getirmistim ilk defa buraya ama o zaman hayvanlara hic ilgi gostermemis, benim de hevesimi kursagimda birakmisti. “Bu sefer kesin cildiracak hayvanlari gorunce” diye dusunurken ben, yine istedigim coskuyu goremedim Emir’de (kaplanlar haric). E napalim, seneye bir daha deneriz biz de…