Elma, balkabagi ve sonbahar…

Sonbahar en sevdigim mevsim degil kesinlikle…

Ama geldiginde yapmaktan cok hoslandigim birkac sey var; Elma bahcelerinden kendi ellerimizle elma toplamak, agaclarin sapsari, kipkirmizi donandigi uzak kasabalarda nereye gittigini bilmeden kaybolmak, balkabaklarinin turuncusuyla gozlerine bayram ettirmek…

Hele hava da gunesliyse, degmeyin keyfimize.

Boyle guzel bir gunde, elimde fotograf makinesi, agacin, yerdeki yosunun, yapragin resmini cekerken buldum kendimi. Cok hosuma gitti. SouleMama geldi sik sik aklima. Gulumsedim.

Bunca zamandir haksizlik ediyormusum gibi geldi sonbahara. Hosgeldin be sonbahar, ne iyi ettin de geldin…

 

Duyduk duymadik demeyin!

Evin son 5 yildir temel ihtiyaclari arasinda yer alan cocuk bezi masrafindan tamamiyla kurtulmus bulunuyoruz!

Ayni zamanda gerek bezler icin kesilen agaclar, gerek attigimiz bezlerimizle cevreye verdigimiz zarara da bir son vermis olduk!

Simdi haril haril bu son 5 senede biraktigimiz karbon ayak izini silmenin yollarini ariyorum. Buradan basladim bile…

 

I love Florida

Babamiz bu sene Turkiye’ye gelemedi bizimle. Onun yerine donusumuzde 10 gun beraber bir Florida kacamagi yaptik. Ne kacamak ama; durmak dinlenmek bilmeden binlerce mil, bir suru gunubirlik gezi yaptik. Seviyorum ben bu tropikal topraklari; sicacik havasini, yagmurunda bile denize girmeyi, yabancisi oldugum bortu bocegini, cicegini, agacini, mercan kayaliklarini, deniz kabuklarini, yavas akan zamani, rahat, fikir fikir insanini, cicekli gomlekleri, Karayipler esintisini. Ve gokkusaklarini! Evet, aksam saat 7′nin alacakaranliginda bile gorebileceginiz gokkusaklarini!

New York’tan vazgecersem bir gun, beni nerede bulacaginizi biliyorsunuz artik…

Buralara kadar gelmisken Orlando’ya, Disney World Magic Kingdom’a ugramak olmazdi. Ustelik de 25 senedir gormedigim bir ilkokul arkadasimla da Facebook’tan sozlesip burada bulustuk, cocuklarimizi tanistirdik. Cok sicak ama bir o kadar da keyifli bir gundu.

Baska bir gun, yine dustuk yollara, Everglades batakliklarina dogru. Bu resimler bir timsah ciftliginden. Timsah kaynayan sazliklarda yaptigimiz “airboat” gezisi de cabasi.

Bu resimler de Flamingo Gardens’dan…

Bir baska sabah ta erkenden, Key West’e dogru yola ciktik. Istikamet guney, ustelik de A.B.D.’nin guneydeki en uc noktasi!

4 saatlik yolun sonunda kendimizi bu plajin sicacik sularina biraktik, yuzduk, sakalastik, eglendik derken sudan cikinca asagidaki tabelayi gorduk! Kosa kosa duslara zor attik kendimizi…

A.B.D.’yi kuzeyden guneye kateden en dogudaki karayolu US 1′in da boylelikle dibini gormus olduk.

Ve donus yolculugu… Bu sene o kadar alistilar ki ucakla yolculuk etmeye, artik keyif yapar oldular seyahatlari boyunca benim serseriler!

 

Aslan 5 yasinda!

Bugun en nihayetinde blog’umuzla ilgilenebildigimden postlar ardarda geliyoooor! Tutmayin beniii…

Bu da 14 Eylul tarihli olmasi gereken bir post. Ha gayret, az kaldi gunceli tutturmama!

14 Eylul ayni zamanda blog’un da dogum gunu, blog’umuz artik 3 yasinda! Azim ve istikrarim icin kendimi kutlamak istiyorum…

Emir’in dogumgunu kutlamalari once evde yaptigimiz bir partiyle basladi. Bu sene bir cilginlik yaparak {Sanki isim basimdan askin degilmis gibi} dogumgunu pastasi almak yerine evde cupcake yapmaya karar verdim. 60 cupcake sonrasinda pisman oldum mu bu kararimdan, oldum. Ama cok da guzel oldular yahu, hem de icime sindiler, tertemiz, saglikli, icinde ne oldugu belli…

Ilk resim, yenmeden hemen once uzerlerine konmasi gereken “Mascarpone frosting”i kurban sectigim zavalli misafirlerime hazirlatirken. Oyle bedavaya cupcake yemek yok!

Evdeki parti icin vanilya ve cikolatali cupcake uzeri mascarpone peyniri kremasi hazirladim. Kremasi inanilmaz hafif oldu, zaten tiramisu kremasi icin kullaniliyor bu peynir. Tarifler icin buraya tiklayabilirsiniz.

Biliyorsunuz, bizde dogumgunleri hic tekil kutlanmiyor artik. Mumlar ona gore, merasim ona gore. Dolayisiyla bizim oglanlarin dogum gunleri 40 gun 40 gece suruyor neredeyse…

Evdeki partinin ertesi gunu, okulda da bir kutlama yaptik. Bu sefer “havuclu cupcake uzeri krem peynir krema” pastasindaki mumu ufledi Emir. Sadece uzerinde kremayi yalayip birakmasaydi daha bir mutlu olacaktim ama neyse.

Bir dogumgunleri sezonunu da boylece kapattik. Iyi ki dogdunuz bebeklerim, sizi cook seviyorum!

 

Kaplan 3 yasinda!

Aslinda 12 Agustos tarihli olmaliydi bu post.  Ama uzun yaz tatili donusu, anne ancak bu hizda toparlanabiliyor…

Artik biliyorsunuz, Eren’in dogumgununde Turkiye’de yaz tatilinde oluyoruz, son 3 yazdir oldugu gibi.

Ailelerimizle beraber kutluyoruz hatta 1 ay sonraki Emir’in dogumgununu de araya sikistirarak 1 tasla 2 kus vuruyoruz!

Genelde New York’a donmemizden birkac gun oncesine geliyor dogumgunu Eren’in. Gordukleri ilgiden, hediye yagmurundan oyle bir simariyor, oyle bir kendilerinden geciyorlar ki, hemen ustune New York’a dondugumuzde sudan cikmis baliga donuyoruz hepimiz. Onlar yine cekirdek aileye donusun, tolerans ve simartilmanin minimuma inmesinin derdinde, ben de tekrar eski duzenimize donmenin, disiplinin ve otoritenin yeniden kurulmasinin derdindeyiz.

Dogumgunu cocugu, dedesinin omuzlarinda saksi misali otururken…

 

Kotu cocuk / Iyi cocuk

Eren’e “kotu cocuk” ya da “iyi cocuk ol” dedigimizde takindigi ifadelere bakar misiniz? Ben bunun agzini burnunu yemeyeyim de n’apayim!

 

Oldu da bitti!

Oldu da bitti masallah, dugunlerini de goruruz insallah!!!

Saka saka…

Sunnet filan olmadilar bu yaz, isin eglencesi bu.
Dogar dogmaz oldular sunnetlerini her ikisi de. Daha saglikli olacagini dusunduk boylesinin.
Ama bu yaz Mert abilerinin sunnet kiyafetlerini bulunca dayanamadik! O dayanilmaz Marmaris sicaginda kat kat giydirdik ikisini, karsilarina gecip seyrettik, eglendik bir guzel…

Eren’in sunnet asasiyla “Guc bende artiiiik!” konulu gosterisi ve ifadeleri de hafiften beni korkutmadi desem, yalan olur.
N’apicaz biz bu kucuk canavarla??!

 

Tatilde ne mi yaptik?

10 gun oldu Turkiye tatilimizden doneli. Elim ne zaman blog’umuzu guncellemeye gitse, resimlere bakip tekrar tekrar o anlara daliyordum, kaytariyordum bir sekilde. Gecen aksam esim bile “Babanin sirtini gormekten sikildi millet, guncellesen blog’unu artik” deyince toparlanma zamaninin geldigini anladim.

Bodrum ve Marmaris’te gecirdik tatilimizi bu sene. Doya doya denize girdiler bizim aslan ile kaplan, denizin altini ustune getirdiler.

Artik yuzebilen abimizin ardindan hayranlik ve biraz da kiskanclikla bakakaldik kimi zaman…

Ne mutlu ki tatilimizde bize canimizdan cok sevdiklerimiz de eslik edebildiler, butun bir senenin hasretini gidermeye calistik, sanki mumkunmus gibi…

Algıda “Algida” dolastilar devamli, siz deyin 3 ben diyeyim 5 dondurma goturduler hergun.

E bu tempoya can mi dayanir; Mis gibi deniz kokusunu iclerine ceke ceke uykulara daldilar.

Dogumgunleri de kutlandi tabi ki. Annelerinin mumlarini aslan ile kaplan seferber olup ancak sondurebildiler!

Kaplan Eren’in dogumgunu kutlamalari da ayri bir yazi konusu… Simdilik kalin saglicakla!

 

Tatildeyiz…

 

Turkiye’ye 5 kala…

Kim bilir ne zaman, duymus bir yerlerden bizim Emir, babasindan Niagara selalesi sozu almis.

Babasinin da icine dert olmus, Turkiye seyahatimize 5 gun kala, “Haydi kalkin, gidiyoruz!” demis…

Cumartesi sabahi dusulmus yollara. Yakin da degil, 10 saatten fazla bir yolculuktan sonra ilk hedef Toronto’ya varilmis.

Aksam yemegi CN Tower’in su unlu, kendi etrafinda donen restoraninda yenmis.

Pazar sabahi, Toronto oyun parklari teftis edildikten ve de sehirde kisa bir gezintiden sonra,

2 saat mesafedeki Niagara selalerine dogru yola cikilmis.

Otel odasina yerlesildikten sonra, selaleyi daha yakindan incelemek uzere firlamislar disari.

Sirilsiklam olmuslar su zerreciklerinden ama keyifleri oyle yerindeymis ki. Sozunu yerine getirmis olmaktan yasadigi hakli gurur babalarinin gozlerinden okunabiliyormus. Turkiye’deyken birbirlerinden ayri gecirecekleri 2 ay oncesi bu 3 gunluk kacamak hepsine cok iyi gelmis, mutlu mesut evlerine donmusler.

Onlar ermis muradina, gerisi bu blog’u okuyanlarin basina…