eren-004-k.jpg

Kendimi bildim bileli iki cocugum olsun istemisimdir. Allah’in sansli kullarindanmisim ki bu dilegim gercek oldu. Ama simdi gizli gizli icimi bir huzun kaplamaya basladi. Bebeklerin kendine ozgu bu kokusunu, sicakligini, yumusakligini, emzirirken kurdugumuz o ozel bagi bir daha hic tadamayacak miyim diye dusunur oldum. Her anini nasil belgelesem, ileride hatirlamak, yeniden o hazzi hissedebilmek icin nasil durdursam zamani diye ne yapacagimi sasirdim. Bir elimde fotograf makinesi, bir elimde mama kasigi dolanir oldum. Utanmasam altini degistirirken bile filme alacagim canlarimi. Bebek hallerinden cocuk haline gecmeleri o kadar ani ve hizli oluyor ki, hayretler icinde kaliyorsunuz resimlere bakarken. Daha ne yapabilirim, daha ne biriktirebilirim anilarin yanisira diye deliye dondum, ama yine de yeterli gelmiyor. Buyuyorlar gozlerinizin onunde. Hic kirpmasam gozlerimi acaba bir nebze daha cok seye sahit olabilir miyim dersiniz…