100_3637.jpg

“Inanamiyorum! Benim kucuk kardesim evleniyor!” diye baslayacaktim yazima, ama sonradan artik o kadar da kucuk olmadiginin farkina vardim! 29 olmus, yuh… E tabi ablasi 34 olursa, kardesinin de artik ablasinin gozunde cocukluktan cikip kazik sinifina girmesi gerekir degil mi. Biz bile 26 yasindaydik evlendigimizde. O zaman kendimizi ne kadar buyumus gorurduk, herseyi bildigimizi saniyorduk. Cocukmusuz ya, simdi anliyorum. Cocukken kandirip kapatmisim askimi, hihii…

Herneyse, dagitmayalim konuyu, ne kadar yakistiklarindan bahsedecektim birbirlerine. Ne de guzel gulmusler, cok mutlular belli ki. Hep boyle mutlu olun cocuklar, hep boyle kenetlenin birbirinize. Evlilik hic kolay degil ama birbirinize sevginizi, sayginizi oncelikli tutarsaniz cok keyifli bir oyuna donusturmek hic de zor degil. Ben evliyim, oradan biliyorum, hehehe…

Boyle sakaya vurduguma bakmayin aslinda cok stresli gunler geciriyoruz New York cephesinde. Hala bilmiyorum bu guzellerin dugunune gidip gidemeyecegimi. Hala hallolmamis birtakim kagit islerimiz var. Aklime bile getirmek istemiyorum gidememe ihtimalini. Elin kolun bagli, surece hicbir sekilde mudahale edemeden bir kac devlet memurunun insafini beklemek cok can sikici. Dualariniza ihtiyacimiz var, isimiz dualara kaldi cunku…