emir-eren-arabada.jpg

Iki cocuk istememizin en buyuk sebebi, birbirlerine en yakin arkadas olmalariydi aslinda. Ikinci bebegimin de erkek olacagini ogrendigimde coook derinlerde kendim icin uzulduysem de (kiz cocuk anneye arkadas derler ya) Emir’im icin cok sevindim. Aralari da az oldugu icin, birbirlerinin vazgecilmezi olacaklar diye hayaller kurdum da kurdum.

Kendi kendime tahminim, Eren 6 aylik olduktan, en azindan emeklemeye basladiktan sonra beraber oynayabilecekleriydi. O ilk 6 ay, biz arkamizi dondugumuzde koltugunda uyuklayan kardese yapistirilan tokatlarla gecti. Peki dedik, alismaya calisiyordur, haklidir, en az hasarla atlatmaya calistik bu donemi. Eren’cik emeklemeye basladiginda durum pek degismedi. Bu sefer, ustune ustluk mobil halde rahatsizlik verdigi icin, abisi kimi zaman oyununu bozdugu, kimi zaman ise sadece sinirini bozdugu icin patlatti bir tane. Her seferinde cekilen nasihatler, time-out’lar sanki bir kulagindan girip digerinden cikti. Ustelik artik repertuari sadece tokatla da sinirli degildi.

Su an Emir 37, Eren ise 14 aylik. Durumda hala bir degisiklik yok diye uzulurken, gecen gun arabada soyle bir manzarayla karsilastim…  “Biz ne halt yedik, bunlardan arkadas filan olacagi yok, olan Eren’e ve de bizim yipranan sinirlerimize olacak” diye dusunmeye baslamisken tam, bu manzara bana ilac gibi geldi. Yeniden umutlandim, yeniden “Ay ne iyi yaptik” demelere basladim. Cok yakinda degil mi o guzel gunler sizce de? Hic deneyimli olan yok mu aranizda, bana ne zaman arkadas olacaklari hakkinda biraz fikir verecek? Benim de biraz soluklanabilecegim gunler yakin degil mi?