anahtar

Bugun ilk defa anahtarlarimi evde unutup disarida kaldim.

Beni taniyanlar bilir, kolay kolay birsey unutmam, kaybetmem aslinda. Ama oldu iste bir kere, unuttum, bir de ustune cektim kapiyi.

Eren’le birlikte Emir’i okuldan almak icin alelacele evden ciktik; Su kaplarini, yolda atistirsinlar diye muzlarini bile attim cantama ama en onemli seyi unutmusum.

Arabanin kapilarini acmak icin ceplerimde arandim, yok. Cantami desmeye basladim sonra, i-ih ortalarda gozukmuyor. Tamamen bosalttim cantayi, inanamiyorum bir turlu, gercek olamaz diyorum kendi kendime.

Sonrasinda caddeye yuruyup taksi aramalar, adama durumu anlatip 2 ayri yere gidecegimizi ve arada beni beklemesini rica etmeler (New York City taksi soforlerinin ne kadar kaprisli olduguna inanamazsiniz), neyse ki insafli Sudan asilli bir sofore rastlamalar, Emir’i okuldan 15 dakika gec almalar, Manhattan’a gidip babamizdan anahtarini istemeler, ve de mutlu son…

Artik biryerlere anahtar yedeklemenin zamani gelmis sanirim…