img_0364

Ilk gozagrim, aslan parcam, Emir’im bugun 4,5 yasinda.

Ilk gunden beri bize yasattigin mutlulugun ve gururun haddi hesabi yok aslanim.

Yabanci dillere ve klasik muzige olan merakin bizi  her defasinda saskina ceviriyor. Turkce’de yaptigin ve inatla duzeltmedigin yanlislarinla da oyle tatlisin ki. “Eviye (eve) gidelim” veya “Kakayim (kakam) geldi” derken sen, gulmemek icin zor tutuyorum kendimi.

Basak burcu ozelliklerin de cikmaya basladi ortaya. Kardesin ve senin icin hazirladigim atistirmaliklara, sana ozel tabak hazirlanmadikca dokunmamaya basladin. Seni optugum zaman – ki hic islak opmem kendim de hazzetmedigimden- yanaklarini sildigin zaman kalbim hafifce kiriliyor ama olsun.

Babana tamir islerinde canla basla yardim ederken, onun elini tutup “erkek erkege” yapi marketlerine, elektronik esya magazalarina giderken, arkanizdan oylece bakakaliyorum ben, “Ne zaman buyudun sen, ne ara?!” diye diye…

Nice yaslara kucuk adam, seni seviyorum…