10 senelik bir doneme nokta koymus olduk boylelikle.

Ilk defa “evim” gibi hissedebildigim, Aslan ile Kaplan’in dunyaya gozlerini actigi eve veda etmenin zamani gelmis meger. Insan icinde yasarken anlamiyor, kemiklesiyor adeta evle beraber. Hersey otomatiklesiyor, gozun kapali bile yasayabilir hale geliyorsun, en kotusu de sen de o evle beraber eskiyorsun ama farkedemiyorsun.

Gordugunuz gibi cok da uzulmedim 10 senelik evimize veda ederken. Yenilige ihtiyacim vardi, yillarin birikimi esyalarimizi elden gecirmem gerekiyordu, hafiflemek istiyordum. Cok sey attim cok, terapi gibi geldi bana. Artik eskisi kadar araba tepesinde de olmayacagim, yuruyus olacak bol bol hayatimda. Hem bahar da geliyor simdi, evlere girmeyiz artik.

Cok ta uzaklasmadik eski mahallemizden ama cocuklarin okuluna daha yakiniz artik; bir asansor binimi yakinliginda!

Butun bunlarin ustune manzaramiz da bonusu oldu bu isin.

Hadi herkes kis uykusundan uyansin artik, kemiklesmis herseye elveda demenin zamani geldi de geciyor bile!!!