Resmen, cebren ve hile ile -hile kismi da dis doktorunda cektirmisligimizden geliyor- Emir’in ilk disini yolcu etmis bulunuyoruz. Uzun bekleyislerden ve de kendisinin biraz ozenti, biraz uzuntuyle karisik “Anne, butun arkadaslarimin yeni disleri cikti, benimkiler nerede kaldi??!” serzenislerinden sonra, bugun itibariyle bir sayfayi kapatip yenisini acmis bulunuyoruz.

Sabah okul yolunda “Anne, dilim garip birseylere dokunuyor” demesi ve annenin bir goz atmasiyla kesfedilen, sirasini bekleyemeyen sabirsiz bir on alt disin varligi, ardindan panik halde dis doktorundan randevu alinmasi ve de henuz sallanma safhasina bile gecmeyen bebek disinin cekilmesiyle son bulan, “buyuk cocukluk” yolunda atilmis bir adim daha. Anne kalbi zor dayanir buna, caktirmadan bir kosede doker birkac gozyasi…